ഗിരീഷ് വർമ്മ ബാലുശ്ശേരി
നിന്നെ ചുഴുന്ന ഗഹനതയാണെന്നെ
നിര്ന്നിമേഷനാക്കുന്നത്.
നിന്റെ ഏകാന്തതയിലെ
യുഗങ്ങളോളമുള്ള നിര്വികാരത
പൊടുന്നനെയൊരു
അട്ടഹാസമായ് മാറുന്നതും
നിന്റെ വ്യര്ത്ഥതയിലെ
ചരടനക്കം മാത്രം.
ഒരു പൂവില് നീ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയില് നീ ചിരിക്കുന്നു .
ഒരു ചോരത്തുള്ളിയില് നീ പിടയുന്നു.
മന്വന്തരങ്ങളുടെ മിടിപ്പുകള്
നിന്റെ സിരകളില്,
നിന്റെ നിതാന്തമൌനത്തില്
പെരുമ്പറകള് മുഴക്കുന്നുവോ ?
കാറ്റടിച്ചുലയുന്ന
ജീവനാളങ്ങള്
നിന്റെ മുന്പില് കൈകൂപ്പി
നിന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ .
മണലാരണ്യവും
മുളങ്കാടുകളും
സമുദ്രങ്ങളും
സ്വച്ഛവനങ്ങളും
തരിശുനിലങ്ങളും
നിന്റെ മൃദുമര്മ്മരങ്ങള്
ഏറ്റുപറയുന്നു.
സ്വപ്നാടനങ്ങളുടെ
സ്വര്ണ്ണവനങ്ങളില്
കാറ്റേറ്റ് മയങ്ങുന്ന
നിന്റെ സന്തതികള്.
കടല്ചെരുക്കോടെ
നിശായാനത്തിന്റെ
സഞ്ചാരപഥങ്ങളില്
തുഴയെറിയുന്ന
എകാന്തയാത്രികനും....
ഒരിയ്ക്കല് കൂടി
പിറന്നിരുന്നുവെങ്കില് .
നിന്റെ നിലാകമ്പളങ്ങള്
വാരിപ്പുതച്ചുറങ്ങിയേനെ ഞാന് ...
ഇനിയും കൊതി..
തീരാത്ത കൊതി...
യുഗങ്ങളോളമുള്ള നിര്വികാരത
പൊടുന്നനെയൊരു
അട്ടഹാസമായ് മാറുന്നതും
നിന്റെ വ്യര്ത്ഥതയിലെ
ചരടനക്കം മാത്രം.
ഒരു പൂവില് നീ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയില് നീ ചിരിക്കുന്നു .
ഒരു ചോരത്തുള്ളിയില് നീ പിടയുന്നു.
മന്വന്തരങ്ങളുടെ മിടിപ്പുകള്
നിന്റെ സിരകളില്,
നിന്റെ നിതാന്തമൌനത്തില്
പെരുമ്പറകള് മുഴക്കുന്നുവോ ?
കാറ്റടിച്ചുലയുന്ന
ജീവനാളങ്ങള്
നിന്റെ മുന്പില് കൈകൂപ്പി
നിന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ .
മണലാരണ്യവും
മുളങ്കാടുകളും
സമുദ്രങ്ങളും
സ്വച്ഛവനങ്ങളും
തരിശുനിലങ്ങളും
നിന്റെ മൃദുമര്മ്മരങ്ങള്
ഏറ്റുപറയുന്നു.
സ്വപ്നാടനങ്ങളുടെ
സ്വര്ണ്ണവനങ്ങളില്
കാറ്റേറ്റ് മയങ്ങുന്ന
നിന്റെ സന്തതികള്.
കടല്ചെരുക്കോടെ
നിശായാനത്തിന്റെ
സഞ്ചാരപഥങ്ങളില്
തുഴയെറിയുന്ന
എകാന്തയാത്രികനും....
ഒരിയ്ക്കല് കൂടി
പിറന്നിരുന്നുവെങ്കില് .
നിന്റെ നിലാകമ്പളങ്ങള്
വാരിപ്പുതച്ചുറങ്ങിയേനെ ഞാന് ...
ഇനിയും കൊതി..
തീരാത്ത കൊതി...
